Het beste verjaardagspartijtje ooit

Toen ik een jaar of tien was, was ik bevriend met Gertrude. Zij woonde in dezelfde straat, een aantal huizen verderop en we kwamen regelmatig bij elkaar over de vloer. Haar vader was typisch een man van twaalf ambachten, dertien ongelukken. Dan weer was hij vertegenwoordiger en lag zijn auto vol met speelgoed, dan weer was hij rijinstructeur en had zijn auto plotseling een L op de achterbak.  Maar eerlijk gezegd kon het mij niet zoveel schelen wat de vaders van mijn vriendinnetjes deden, zolang ik maar met hun dochters kon optrekken.

In die dagen was het zo dat kinderen hun verjaardag gewoon met een paar vriendinnen thuis vierden. Geen pretparken, duur clownsbezoek of speurtochten in de bossen. Gewoon samenkomen in het huis van het feestvarken, je cadeautje afgeven in ruil voor een lekker stuk taart en ranja en dan maar spelletjes doen. Zakdoekje leggen, ezeltje prik, dat werk. Dus toen mijn vriendinnen en ik in het najaar weer eens uitgenodigd werden voor het verjaardagspartijtje van Gertrude rekenden we op niets anders dan taart, ranja en stoelendans en daar hadden we vrede mee.

Maar dat jaar was Gertrudes vader toevallig ergens als dansleraar begonnen en besloot hij het hele gezelschap van jonge meiden te tracteren op een dans op de muziek van Mungo Jerry: In the Summertime. Meisjes en dansen, dat wil nog wel eens in goede aarde vallen. En inderdaad. We waren meteen enthousiast. We oefenden een groepsdans, overigens lang voordat de vogeltjesdans werd uitgevonden, hè. Gertrudes vader deed pasje voor pasje voor, en wij –  tegenover hem in een rij – deden pasje voor pasje na. We oefenden net zo lang tot we de hele dans helemaal onder de knie hadden. Keer op keer startte hij de grammofoon en weerklonk:

‘In the Summertime, when the weather is high,
You can stretch right up and touch the sky,
When the weather’s fine,
You got women, you got women on your mind,

Have a drink, have a drive,
Go out and see what you can find’

.. en deden wij onze meisjesdans tegenover de vader van Gertrude. We deden er de hele middag over, terwijl de taart stond te verpieteren en de ranja verschraalde.

Nog weken daarna dansten de kinderen de Summertime-dans, op straat of binnen, bij hun ouders in de woonkamer, en we leerden de pasjes aan onze zusjes. Het was het beste verjaardagspartijtje dat ik ooit gehad heb. Helaas veranderde Gertrudes vader daarna weer van baan, zodat het bij één dansje is gebleven.

 

Geplaatst in flodders, mini-verhaal | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Kattenwereld

De wereld is om hen heen geschapen, uitsluitend om hen gelukkig te maken.

Ik maak gelukkig deel uit van die wereld.

Geplaatst in flodders | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Grootvaders knollekes

Mijn moeder kwam uit een katholiek gezin van negen kinderen. Ze woonden eerst in Noord-Brabant en later in Utrecht en ten slotte in De Bilt. Mijn grootmoeder stierf al op 62-jarige leeftijd, dus haar heb ik nooit gekend. Mijn grootvader wel. Hij hield het een stuk langer vol (1892-1983). Wij noemden hem grootvader. Grootvader De Bilt.

Grootvader

Hij had een witte baard die nogal prikkelde als je hem een zoentje gaf. In de jaren veertig en vijftig trouwden zijn negen kinderen zo voor en na allemaal en de familie dijde snel uit. Binnen een jaar of twintig verzamelde mijn grootvader 32 kleinkinderen. Hij noemde ons allemaal knolleke, op z’n Brabants, omdat hij onze namen niet kon onthouden. Het was een vriendelijke man. Tenminste in de tijd dat ik hem meemaakte. Dat was niet altijd zo geweest, liet mijn moeder wel eens doorschemeren. Veel wou ze er niet over kwijt, maar grootvader moet vroeger erg streng geweest zijn, terwijl grootmoeder juist alles toestond.

Eerste zondag in maart

Elk jaar op Grootvaders verjaardag in maart kwam de hele familie vanuit heel Nederland bijeen. Eén van zijn zonen was geëmigreerd en woonde met zijn gezin in Nieuw Zeeland, die kon er natuurlijk niet bij zijn, maar de rest deed zijn uiterste best om op de eerste zondag van maart naar De Bilt te komen.

Zussen Loes Ans Jos Marianne Joop 1978

Zijn vijf dochters

Drie van de vier zonen en vijf dochters met schoonzonen- en -dochters, een stuk of dertig kleinkinderen die soms ook alweer een vriendje of vriendinnetje of zelfs al een baby mee konden nemen: dat paste natuurlijk niet in het kleine huis van grootvader. Daarom werd ieder jaar het houten clubgebouwtje van de padvinderij afgehuurd, pal achter de katholieke kerk aan de Kerklaan in De Bilt.

Wij knollekes konden buiten op het speelplein van het Scouting-gebouw verstoppertje spelen of basketballen of geheimen delen met onze nichtjes of neefjes, terwijl onze ooms en tantes binnen aan de lange houten tafels zaten bij te kletsen, foto’s uitwisselend, rokend en koffie, thee of bier uit plastic bekertjes drinkend, en warme loempia’s of nasi happend die mijn vaardige Indische tante elk jaar voor iedereen had klaargemaakt. En grootvader daar dan tussenin, met zijn witte baard en met vingers een liedje trommelend op de leuning van zijn stoel. Ik denk dat het ‘In een groen groen knollenland’ was.

Cor van Bavel, Ans haar vader

Cor van Bavel

Geplaatst in flodders, mini-verhaal | Tags: , , , , | 1 reactie

Baden Powell-dag

Elk jaar op 22 februari is het Baden Powell-dag, officieel Denkdag geheten. Robert Baden Powell was de oprichter van de Scoutingbeweging en ook zijn vrouw Olave was er heel actief in. Baden Powell en zijn vrouw waren allebei op22 februari jarig en tegenwoordig is het een jaarlijkse feestdag voor alle padvinders in de hele wereld.

olave_baden_powell

Olave Baden-Powell

Denkdag werd op 22 februari 1932 ingevoerd tijdens een padvindstersconferentie in Kattowitz in Polen, ter ere van Olave Baden-Powell. Van origine is het dan ook een feestdag voor meisjesscouting, meldt de website Scoutpedia.

Op deze datum was het de bedoeling om de Grote Man In Korte Broek en de Grote Vrouw in Strakke Rok te eren en daartoe moest je op zoek naar sneeuwklokjes. Die plukte je, bond je samen in een bosje, deed er aluminiumfolie omheen en stak er een veiligheidsspeld doorheen. Voilà, de Baden Powell- corsage.

Vaak zocht ik me op 22 februari ‘s morgens vroeg een ongeluk naar een beetje een toonbare sneeuwklok die niet door een hondje was beplast, door een koe was aangevreten of door een andere padvinder al was geoogst .

Ja, ook ik heb een blauwe maandag bij de padvinderij gezeten. Ik was enkele jaren kabouter, droeg een bruin jurkje en gebreid mutsje en leerde water koken in het wild, pootafdrukken van dieren herkennen, knopen in touwen leggen en palen aan elkaar sjorren. Voor elk van deze vaardigheden kreeg je een insigne. Maar op de pinkster- en de zomerkampen stierf ik van heimwee en al die droppings en speurtochten in het bos maakten me doodongelukkig. Padvinderij was klaarblijkelijk niet aan mij besteed en na een paar jaar gaf ik er dan ook de brui aan.

sneeuwklokjes2

Dit jaar bloeien de sneeuwklokjes bij mij in de buurt in overvloed.

Dat moet een makkie zijn geweest voor de hedendaagse padvindsters. Of is deze traditie afgeschaft?

Geplaatst in Eigen werk, flodders | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Niet mijn kopje thee

Mijn middelbare schooltijd liep niet bepaald op rolletjes. Iedereen zei dat ik het kon als ik maar mijn best deed. Zelf geloofde ik er niets van. Ik was te druk in mijn hoofd met mezelf, met de wereld en de treurigheid van het leven. Ik maakte mijn huiswerk, maar er waren vakken die gewoon echt niet aan mij besteed waren.

Zo was wiskunde een heus drama. Ik heb altijd een hekel aan mensen die zo’n gebaartje maken van wiskunde bah wat vies. Tegelijkertijd kon ik er zelf ook mijn vinger niet achter krijgen. Het kwam gewoon niet binnen. Mijn ouders konden mij ook niet helpen want de wiskunde was niet meer zoals vroeger, dus besloten ze mij op bijles te doen. Ze vonden een vriendelijke student-assistent in Groningen die mij wel wou helpen bij het dagelijkse huiswerk. Frans.  Zijn schoorsteen moest tenslotte ook roken.wiskunde

Elke dag na school fietste ik braaf naar de binnenstad van Groningen, naar het minuscule studentenkamertje van Frans. Het was gesitueerd op de eerste verdieping in een oud pandje met houten vloeren en een steile trap, ergens in de buurt van de Stadsschouwburg. De eerste verdieping was meteen ook de zolder.

radioDe studenten- annex zolderkamer was voorzien van een grote dakkapel waarin Frans een tafeltje had neergezet met twee stoelen. Dat was onze studieplek. Links een theepot, twee mokken, een suikerpot en speculaasjes. En rechts een grote Grundig-radio, die popmuziek uitzond.  De tafel bood net genoeg ruimte voor twee personen naast elkaar. Ik links bij de thee, hij rechts bij de radio. In ons midden het beruchte boek met de titel Moderne Wiskunde, een multomap met ruitjespapier en pennen en potloden.

Ik kan niet beschrijven hoe sterk de weerzin was die me daar altijd omhulde. Aan Frans lag het niet. Hij had engelengeduld. Maar van wiskunde werd ik nu eenmaal altijd doodongelukkig. We dronken grote mokken thee, aten speculaasjes, terwijl de muziek zachtjes de kamer vulde en Frans stap voor stap de sommen van het huiswerk met mij doornam. Ik worstelde met mijn afwezige geest, die altijd zo druk was met andere dingen zoals het uitzicht op straat, de muziek op de radio, de drift waarmee Frans in zijn mok roerde of wat een jongen in de klas die dag tegen me gezegd had en probeerde me toch op de wiskunde te concentreren. Een geestelijke marteling. Na een uur of anderhalf legde ik de envelop met zijn honorarium op tafel en mocht ik weer naar huis.

Maar er waren lichtpuntjes. Want als de radio tijdens onze dagelijkse worsteling de eerste pingels van Theme of Mahogany van Diana Ross liet horen, legde Frans resoluut de pen neer, zette hij het volume van de radio voluit en zong hij het hele lied van begin tot einde uit volle borst mee. Dat waren de gelukkige momenten van de bijlesuurtjes op de zolderkamer. Even geen wiskunde, alleen warme thee, speculaasjes en muziek uit de mond van een malle student. Do you know, what you ‘re hoping for.

Na enkele weken (maanden?) nam Frans contact op met mijn ouders. HIj zag er geen gat meer in. Het was zinloos. Ik moest wiskunde als vak maar vaarwel zeggen en talen, geschiedenis en aardrijkskunde gaan doen. Wiskunde was gewoon niet my cup of tea, al moet ik nog altijd denken aan warme thee, speculaasjes en Diana Ross als ik een formule zie.

speculaasjes Diana Ross Live wiskundeklok
Geplaatst in Eigen werk, flodders, Zelfportret in woorden | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Mien provincie

Ik werd hier weliswaar niet geboren maar ik groeide er wel op en deze provincie is de plek waar ik me het meest thuis voel. Hier trek ik me terug als ik me weer eens te druk heb gemaakt over de rest van de wereld. Er wonen een kleine 600.000 mensen, waarvan een derde in de stad Groningen en twee derde daarbuiten. Je kunt je wel voorstellen Lees verder

Geplaatst in flodders, Provincie Groningen | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Driekoningenpudding

Mijn moeder maakte wel eens broodpap. Broodpap! Oud brood gooide je niet weg, daar maakte je pap van. Brood met melk, kaneel, veel basterdsuiker. Toegegegeven, met zulke ingrediënten smaakt zelfs een baksteen nog goed.Niemand maakt meer broodpap tegenwoordig.Ik geloof niet dat we daar treurig over hoeven te zijn. Lees verder

Geplaatst in flodders | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Pluk je peren in Zuurdijk

Appels kunnen zuur zijn. Over peren hoor je dat zelden. Het is dan ook verwonderlijk dat je uitgerekend in Zuurdijk een perenkwekerij kunt vinden. De perenboomgaard van de familie Loots is officieel gelegen in het buurtschap Ewer, tussen Zuurdijk en Lees verder

Geplaatst in Nieuws, Provincie Groningen | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Leefde Johnny Cash nog maar

Leefde Johnny Cash nog maar. Hij zong naast veel andere klassiek geworden songs ook A boy named Sue. In dat lied wordt duidelijk dat je een jongen beter geen meisjesnaam Lees verder

Geplaatst in flodders | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

NAM wordt herenboer in Groningen

In mijn provincie staan prachtige boerderijen, vaak zijn het architectonische hoogstandjes. Eigenlijk zijn het meer villa’s dan boerderijen. De boeren in dit gebied waren in de 18e en 19e eeuw vaak schatrijk door een slimme manier van graanhandel. Zelf werkte zo’n boer allang niet meer op het land, dat liet hij de landarbeiders doen. Of Lees verder

Geplaatst in flodders, Opmerkelijk, Provincie Groningen | Tags: , | Een reactie plaatsen